Σελίδες


Ηλεκτρονική διεύθυνση επικοινωνίας: ioannina74@gmail.com

Πέμπτη, 9 Ιουνίου 2016

ΠΟΥ ΚΑΤΟΥΡΑΕΙ Ο ΚΑΜΙΝΗΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ;

ΦΕΛΝΙΚΟΣ  στο matrix24.gr  
Προ ημερών μια παρέα φίλων πίναμε καφέ στην Πλάκα. Στου Ανδρέα. Στο "καφέ Μελίνα". Η κουβέντα, ως είθισται, ξεκίνησε με τα πολιτικά και τα οικονομικά, αλλά μετά από λίγο επικεντρώθηκε στα κοινωνικά θέματα και ιδιαίτερα στα τοπικά προβλήματα.
Κατ' αρχήν της Πλάκας και στη συνέχεια του κέντρου της Αθήνας. "Φελέκη, δεν αφήνεις εσύ και οι άλλοι δημοσιογράφοι τις βαθυστόχαστες αναλύσεις για το τι θα γίνει στη χώρα, για το τι θα κάνει η δεν θα κάνει ο Τσίπρας ή ο Μητσοτάκης" μου είπε ένας από την παρέα, που εκτός από καλός φίλος είναι και κάτοικος, χρόνια τώρα, της Πλάκας. Και προσέθεσε "καλά τα πολιτικά και η θεωρία, αλλά για δες τι γίνεται γύρω σου με τα σκουπίδια, τη βρωμιά, τα πεζοδρόμια στην Πλάκα, στο Σύνταγμα, σ' ολόκληρη την Αθήνα. Δεν σου λέω να γυρίσεις όλη την περιοχή για να δεις την ασχήμια, αλλά καθώς θα φεύγεις από δω, από τη Λυσίου, παρατήρησε δεξιά και αριστερά τα πεζοδρόμια στη Φλέσσα και τη Ναυάρχου Νικοδήμου μέχρι να βγεις στην Αμαλίας και έλα μετά να συζητήσουμε. Θα σου έλεγα μάλιστα να κάνεις και μια μεγαλύτερη βόλτα στο ιστορικό κέντρο για να δούμε αν η Αθήνα, μ' αυτή την ιστορία, είναι ή αξίζει να λέγεται ευρωπαϊκή πρωτεύουσα".Για να μην τα πολυλογούμε, με την παρατήρησή του συμφώνησαν, κάποιοι υπερθεμάτισαν κιόλας, και οι υπόλοιποι της παρέας. Ό,τι δηλαδή η κατάσταση στην Πλάκα, το Σύνταγμα, το Μοναστηράκι, την Ομόνοια, τα Εξάρχεια, ακόμη και το Κολωνάκι, τουλάχιστον αισθητικά, δεν περιποιεί τιμή στους Έλληνες και δη στους Αθηναίους πολίτες. Αν και η ζωή μου από το 1977 -σχεδόν 40 χρόνια δηλαδή- είναι δεμένη με το κέντρο της Αθήνας, η αλήθεια είναι πως σποραδικά και επιδερμικά είχα εντρυφήσει στην άσχημη πλευρά της πρωτεύουσας. Θες η επαγγελματική διαστροφή να ασχολούμαι σχεδόν αποκλειστικά με τα πολιτικοοικονομικά προβλήματα, θες το ότι από το 1993 έχω φύγει από τα Εξάρχεια και μόνον η δουλειά μου συνεχίζει να είναι στο Κέντρο, θες η μη ενασχόλησή μου με τις δημοτικές υποθέσεις, θες η αδιαφορία... εν πάση περιπτώσει για ωμέγα λόγους η ματιά μου στην Αθήνα δεν ήταν αυτή του εντοπισμού των υλικοτεχνικών προβλημάτων της καθημερινότητας.
Τις εικόνες μιζέριας και ασχήμιας τις είχα, τις έβλεπα, ήταν όμως της στιγμής, περαστικές, ποτέ όμως δεν με προβλημάτισαν τόσο έντονα ώστε να εντοπίσω, να αναδείξω, να στηλιτεύσω τα κακώς (και ανυποφόρως) κείμενα της επικρατείας του δημάρχου Καμίνη. Και αναφέρομαι στον δήμαρχο Καμίνη επειδή δική του αρμοδιότητα είναι η αισθητική και η λειτουργικότητα της πόλης. Και λυπάμαι που το λέω, αλλά και στα δύο αυτά ο ερίτιμος κύριος Καμίνης μένει μετεξεταστέος. Μπορεί κάποιοι να θέλουν να τον προάγουν στην πολιτική και να τον χρίσουν, όπως ακούω, ηγέτη της Κεντροαριστεράς, όμως αν κρίνω από τα δημοτικά έργα και τις δημαρχιακές του ημέρες μάλλον η Κεντροαριστερά θα χρειαστεί δουλειά πολύ και πάντως άλλους πρωτομάστορες για να ανασυγκροτηθεί και να (ξανα)γίνει ελκυστική.
Και για να μην νομίσει κάποιος ότι αδικώ τον δήμαρχο τον ερωτώ: από πότε έχει να επισκεφθεί, ας πούμε την Πλάκα; Γνωρίζει για τις στοίβες των σκουπιδιών; Είναι δυνατόν κάτω από τον ιερό βράχο της Ακροπόλεως, στη συνοικία των Θεών -ας αφήσουμε τους κατοίκους, αφού τους σκέφτονται μόνον στις εκλογές- οι τουρίστες να φωτογραφίζονται δίπλα σε ξέχειλους, πράσινους και γαλάζιους, κάδους και μαύρες σακούλες σκουπιδιών; Έχει δει την κατάσταση των πεζοδρομίων; Ξέρει πόσοι έχουν πέσει, στραμπουλήξει ή και σπάσει το πόδι τους στις λακκούβες-παγίδες όχι μόνον των στενών της Πλάκας, αλλά και στη Σόλωνος, στην Ακαδημίας και σε άλλους μεγάλους δρόμους πέριξ της Πλατείας Συντάγματος; Εάν δεν ξέρει να του στείλω τον φίλο μου τον Γιώργο που απέναντι από τον Άγιο Διονύση, στη Σκουφά, έπεσε στη λακκούβα και τώρα έχει βίδες στον αστράγαλο.
Έχει δει την κατάσταση της ασφάλτου στους περισσότερους δρόμους, μικρούς και μεγάλους; Δεν έχει την αίσθηση πως σε λίγο θα γίνουν συνώνυμοι με το έμενταλ, το ελβετικό τυρί με τις τρύπες; Θέλω να πιστεύω ότι τα έχει δει και τα ξέρει και κάποια δικαιολογία θα έχει να πει. Για τις τουαλέτες όμως τι έχει να πει; Υπάρχουν και που δημόσιες τουαλέτες; Παλιά υπήρχαν τα δημόσια ουρητήρια. Άθλια; Άθλια. Κάπου όμως, όποιος ήθελε, μπορούσε να κάνει την ανάγκη του. Τώρα; Έχετε δει καμμία χημική τουαλέτα σε κάποιον δρόμο; Έχετε σκεφθεί που κατουράνε ας πούμε οι πρόσφυγες και οι μετανάστες; Και για να μην θεωρήσει κάποιος πως υπαινίσσομαι τίποτε το ρατσιστικό, ας πούμε για τους ταξιτζήδες, που δεν είναι και λίγοι -20.000 αν δεν απατώμαι. Αν δεν το ξέρει ο δήμαρχος Καμίνης, ίσως θα πρέπει να σκεφθεί πως η υγρασία και η δυσοσμία ειδικά το βράδυ σε κάποια απόμερα ή μη φωτισμένα σημεία ακόμη και κεντρικών δρόμων μπορεί να οφείλεται, πέραν των ...προσφυγικών ροών, και στις ...εκβολές του κίτρινου ποταμού, τον οποίον εξουσιάζει ουχί ο Ποσειδώνας, αλλά ο Θύμιος Λυμπερόπουλος. Και δεν είναι μόνον οι ταξιτζήδες, είναι οι δεκάδες χιλιάδες των καθημερινών επισκεπτών πρωτίστως για δουλειά στο Κέντρο και των τουριστών. Τους έχει σκεφθεί κανείς αυτούς; Κι αν δεν σκέφτεται τους ανθρώπους, έχει άραγες αναρωτηθεί μήπως έχει δίκαιο αυτός που έλεγε ότι το επίπεδο πολιτισμού μιας χώρας κρίνεται από την κατάσταση των αποχωρητηρίων της;
Επιπροσθέτως, έχει δει το τι γίνεται στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου με τα πεταμένα μπουκάλια, χαρτιά, ξυλάκια και τις άλλες ακαθαρσίες; Διάολε, είναι ο πεζόδρομος της Ακροπόλεως, του Μουσείου της, του Ηρωδείου, του Φιλοπάππου, της Πνύκας, των βημάτων του Αποστόλου Παύλου, της Ρωμαϊκής Αγοράς, όλης της ιστορίας της πόλεως. Είναι, σε τελική ανάλυση, το βουλεβάρτο της πόλης, δεν είναι το γυφτοπάζαρο των πάσης φύσεως, εθνικότητας και επιτηδειότητας μικροπωλητών. Εξυπακούεται πως δεν χρειάζεται να αναφερθώ σε άλλες γειτονιές και συνοικίες του κλεινού άστεως, όπως ας πούμε το Πεδίον του Άρεως, πέριξ της Ομονοίας ή κάτωθεν της Πατησίων, γιατι θα μελαγχολήσουμε. Και θα μελαγχολήσουμε διπλά αν αναλογιστούμε πως την αισθητικά ήκιστα ελκυστική εικόνα της "διαμαντόπετρας" συμπληρώνει η εικόνα της εγκατάλειψης, της μιζέριας, της κρίσης και της φτώχειας που εκπέμπουν τα κλειστά καταστήματα. Η Αθήνα αυτή τη στιγμή, και ειδικά το Κέντρο της, είναι ένα απέραντο πωλητήριο και ενοικιαστήριο.
Περπάτησα, πριν γράψω, το άρθρο στην Ακαδημίας και τη Σόλωνος. Το 50% των καταστημάτων ενοικιάζονται η πωλούνται. Ένα μαγαζί είναι ανοιχτό, ένα κλειστό. Σε αρκετά σημεία η αναλογία είναι δύο ή και τρία κλειστά, ένα ανοιχτό. Και όλα τα κλειστά βγάζουν μια εικόνα απελπισίας. Βρώμικα, σκονισμένα, κάποια έχουν σπασμένα τζάμια, άλλα είναι γεμάτα με αφίσες ή με ξεθωριασμένα συνθήματα. Η αίσθηση που αναδύεται είναι αυτή της ξεκοιλιασμένης πόλης. Στυφή γεύση και απωθητική. Το δε βράδυ, αν εξαιρέσεις το Μοναστηράκι, το Γκάζι και τον Κεραμικό, το σκοτάδι στην καρδιά της πρωτεύουσας σε πληγώνει και σε τρομάζει. Επίσης, αν εξαιρέσει κανείς το τετράγωνο του Citylink, με τη στοά Σπυρομήλιου, που αποτελεί μια όαση κι ένα στολίδι για την πόλη, νομίζεις πως το κέντρο της Αθήνας το έχουν καταλάβει τα φαντάσματα και το βράδυ στήνουν χορό.
Δυστυχώς, φαίνεται πως κακό χωριό δεν είναι μόνον τα λίγα σπίτια, αλλά και τα πολλά σπίτια -και ειδικά όταν είναι ξενοικίαστα και προς πώληση- κάνουν το "μεγάλο χωριό", να φαίνεται κακό και άσχημο. Δυστυχώς. Και δυστυχέστατα, επειδή εκτός από τη δημοτική αρχή ούτε και η κυβέρνηση ή τα κόμματα της αντιπολίτευσης ενδιαφέρονται για την εικόνα, την ποιότητα, την αισθητική, τη λειτουργικότητα της πρωτεύουσας και της δυνατότητάς της να δείξει το πρόσωπο της χώρας που θέλουμε να γίνουμε. Η μόνη εξήγηση που μπορώ να δώσω για την αδιαφορία τους -κι όχι μόνον αυτών, αλλά και των περισσοτέρων νεοελλήνων- είναι πως θέλουν η Αθήνα να τους μοιάσει. Να γίνει μια μίζερη, γκρίζα, άχρηστη και απωθητική οντότητα, όπως είναι και οι ίδιοι. Και φυσικά δεν πρέπει να ξεχάσουμε πως η πόλη όπου γεννήθηκε η Δημοκρατία, αντί να καταφέρει να εντάξει και ει δυνατόν να αφομοιώσει δημιουργικά τους χιλιάδες των μεταναστών που την έχουν κατακλύσει μάλλον μετατρέπεται σε μια άναρχη Βαβέλ, καθόλου φιλική στους πολίτες, τους κατοίκους και τους επισκέπτες της...
Πηγή: